Ahmadinejad doet weer van zich spreken, dit keer over zijn voorliefde voor de shi’itische messias, Imam Mahdi.

“We zien zijn invloed in alle aangelegenheden van het land”, zei de president tegen een zaal voor theologiestudenten in de stad Mashad.

Geestelijken zijn nu boos want dat lijkt er wel heel veel op alsof de Iraanse regering eigenlijk maar een gereedschap is in de handen van de verlosser.

“Als, god verhoedde, Ahmadinejad bedoelt dat Imam Zaman het overheidsbeleid steunt, dan heeft hij het verkeerd. Uiteraard accepteert Imam Zamam geen inflatie van 20 procent, en ook de vele andere problemen die ons land kent zou hij niet steunen”, zei een geestelijke in het parlement. “Zo wordt het wel heel moeilijk om kritiek op een de regering te leveren”, liet een andere geestelijke weten.

Mijn ervaring is dat heel veel mensen in Iran vol vertrouwen wachten op de komst van de Mahdi, dan wordt alles namelijk eindelijk prettig en zal het paradijs op aarde terugkeren. Wie wil dat nou niet, zou je zeggen.

In het Westen zal wel vol afschuw worden gereageerd op Ahamdinejad’s Mesiaanse ideen (in Iran sommigen dus ook): maar zijn de gedachten de president (dat de Mahdi eraan komt en dat zijn komst dient te worden bespoedigd) uiteindelijk geen afspiegeling van wat gewone veel mensen hier vinden?

Het heeft pas twee keer geregend in Teheran dat jaar. De eerste keer was begin januari (sneeuw), de tweede keer een paar maanden later. Dat is dus veel te weinig en de Iraanse overheid waarschuwt al voor droogte.

Oude volkswijsheden (dat zijn er nogal wat) beweren dat er na een strenge winter (we hadden relatief weinig sneeuw, maar veel kou) een zeer hete zomer komt. Twee weken geleden was het opeens bloedheet, nu is het weer wat afgekoeld. In verschillende provincies worden watertekorten gemeld. Officials hebben gedreigd dat in de zomer het water wel eens voor een paar uur per dag zou kunnen worden afgesloten, iets wat ik nog niet mee heb gemaakt hier.

Vandaag was er een soort lokale zandstorm (een minuut heel veel wind en zand) in mijn gedeelte van Teheran. Het is al dagen bewolkt rond de Alborz bergen, maar regenen (op een paar druppels na) wil het maar niet. Het lijkt er dus op dat het in ieder geval een zeer droge zomer gaat worden.

Vorige jaar was het vrij koel, met veel regen, dus klimaatverandering wil ik niet aanwijzen als schuldige. Wel kijk ik een beetje vreemd naar alle mensen die urenlang hun stoepjes staan schoon te spuiten, wat een soort nationale bezigheid is hier. Uiteindelijk blijkt er in de hoofdstad altijd genoeg water te zijn, kijken of het dit jaar ook mee zal vallen.

Afgelopen week kreeg ik bezoek van een vriend van mijn leeftijd die al een jaar van de aardbodem leek verdwenen. Begin januari 2007 hoorde ik opeens niets meer van hem. Nader onderzoek leerde dat hij in problemen was gekomen met de geheime dienst.

‘Reza’, laten we hem zo maar even noemen, werkte wel eens met buitenlandse bezoekers hier in Iran. Toen 4 Iraanse-Amerikanen werden opgepakt wegens “het voorbereiden van revoluties” en “hoogverraad” verscheen mijn vriend blijkbaar ook op de radar van een groep binnen de Iraanse inlichtingendienst. “Ik weet nog steeds niet wat ze van me wilden,” zegt hij nu.

Eerst moest hij zich diverse keren midden in de nacht melden in anonieme gebouwen voor verhoren , die dan vaak na uren wachten niet doorgingen. “Komt u morgen maar terug’, zeiden ze dan”, vertelde Reza me. Na verloop van tijd werd er wel verhoord. Reza moest een blinddoek om en vragen beantwoorden aan mannen over gesprekken die hij soms jaren geleden voerde. “Ze handen soms opnames van de gesprekken en confronteerde me daar dan mee na mijn bekentenissen”, legt Reza uit.

Maar het werd nog veel erger

(Lees verder…)

Jaap, de man van vaste commenter Loes, is overleden. De foto is genomen tijdens zijn laatste reunie van het ‘Spookpeleton’, afgelopen maart. Nu is deze site wellicht een beetje onorthodoxe plek om zijn overlijden te melden, maar Jaap Spaans was een bijzondere man, die een bijzondere daad heeft gedaan voor Iran en Nederland.

Lees hier hoe oud-luchtmachtofficier Jaap persoonlijk naar Abadan afreisde en alles in het werk stelde om de stoffelijke overschotten van 10 Nederlandse mariniers die daar in 1958 door een vliegtuigongeluk waren omgekomen naar Nederland te halen. Hij was in Iran omdat Loes hier op de mensenrechten afdeling van de ambassade werkte. Wellicht kunnen sommigen van jullie het verslag over Jaap’s (en die van vele anderen) inspanningen nog wel herinneren.

Loes mist hem zeer, hieronder de ontroerende tekst die ze schreef voor de rouwkaart van haar levenspartner.

Tot zijn allerlaatste zucht vocht Jaap tegen zijn ziekte en bijna vier jaar wist hij stand
te houden. Zelfs in de laatste week van zijn leven ging hij op vrijdag bloemen voor mij
kopen, ook in zijn rolstoel; het laatste boeket van licht-roze gerbera’s staat nog steeds te stralen in onze woonkamer. Maar mijn allerliefste vechtersbaas heeft de strijd moeten
opgeven. Mijn eigen, lieve Jaap, wat moet ik zonder jou?

’s-Gravenhage, 11 mei 1929 — ’s-Gravenhage, 21 april 2008

Mijn gedachten gaan uit naar Loes, en ook naar Jaap, die ik beiden persoonlijk heb mogen leren kennen hier. Mijn condoleances, tasliat migam, hij zal worden gemist.

Wat ik me afvraag, zou president Mahmoud Ahmadinejad vandaag een gelukstelegram naar koningin Beatrix sturen?

De kranten staan hier altijd vol over de telefoongesprekken van de president, de brieven die hij stuurt en de felicitaties die hij overbrengt voor de nationale dagen van Mali, Botswana en Duitsland.

Zou Beatrix van Oranje vanochtend wakker worden met een klop op de deur van een kamermeisje en de boodschap “post van president Sarkozy, prinses Victoria van Zweden en Mahmoud Ahmadinejad”? Zou de koninklijke telefoon rinkelen met een gesprek vanuit Iran?

Vast niet. Maar in ieder geval veel plezier voor jullie in Nederland vandaag.

Het is de laatste dag van mijn vader en zijn vrouw in Iran. Ze hebben het hele land gezien, zijn als Japanse toeristen van Mashad, Shiraz, Kerman, Yazd, Naein, Isfahan, Kashan weer naar Teheran gekomen. Het was uitputtend, maar prachtig, vonden ze.

Vanochtend wilden ze nog even snel naar het winkelcentrum om saffraan en wat andere cadeautjes te kopen. Maar bij de ingang ging het mis. De politieagent van de ‘Islamitische begeleiding’ hield mijn vaders vrouw staande vanwege haar te korte mantel. Hij vermaande mijn vader om wat beter op zijn vrouw te letten. die snapte er niets van, want spreekt geen Perzisch. Newsha kwam tussenbeide (ik was zelf thuis aan het werk) en uiteindelijk mocht de ‘crimineel’ toch het winkelcentrum in.

Natuurlijk is dit het afgelopen jaar gebruikelijk geweest voor veel mensen in Teheran. Wellicht herinneren jullie nog dat mijn schoonzusje was gearresteerd voor hetzelfde ‘vergrijp’. Ik heb veel geschreven over de toegenomen ‘moraliteitscontroles’, in de krant en op de site. Verschillende toeristen hebben ook al vermaningen gehad, maar het blijft vreemd als zoiets gebeurt. Toch valt het me op dat er maar weinig mensen boos over worden.

Voor een toerist is het een ervaring, die even een andere kant van dit land laat zien. Maar hoe officials hier denken dat Iran een ‘hub voor toeristen’ kan worden terwijl ze geen alcohol mogen drinken, niet samen naar het strand mogen en soms last hebben bij het krijgen van een hotelkamer, dat is me een raadsel. Het is nog vreemder omdat Iraanse christenen wel (een aantal van) dit soort vijheden hebben ten aanzien van islamitische iraniers (ze moeten wel een hoofddoek op, maar hebben eigen clubs enz).

En de busjes van de Islamitische begeleiding zitten nog steeds iedere dag vol, met de zomer in aantocht zullen de moraal-agenten alleen maar actiever worden, vrees ik.

Te veel gedaan, te weinig tijd, enkele zaken die me zijn opgevallen de afgelopen 72 uur.

-Er zijn steeds meer boot ‘incidenten’ in de Perzische Golf tussen Amerika en Iran. Waarom?

-Op de weg tussen Isfahan en Teheran kwam ik minstens 15 verschillende agenten met laserguns tegen die iedereen snelheidsboetes gaven.

-Het was niet druk bij de tweede ronde voor de parlementsverkiezingen, die vrijdag werden gehouden.

-In Nezamabad, een volkswijk, zag ik een man met een poedel lopen.

-Het klagen over de gestegen prijzen (niet te verwarren met de wereldvoedselcrisis, maar vanwege inflatie hier) gaat onverminderd voort.

(Lees verder…)

Dat wordt nog een lange strijd om wie de hardste uitspraken kan doen over Iran. Al eerder maakte John McCain grapjes over ‘bomb,bomb, bomb Iran. Nu zegt Hillary Clinton dat Iran ‘uitgewist’ (obliterated) zal worden als het Israel met een nucleair wapen aan zal vallen.

Waar is de internationale verontwaardiging hierover? Ik neem aan dat iedereen zich nog de internationale woede kan herinneren toen Ahmadinejad zei dat Israel ‘van de kaart geveegt diende te worden’ (wat later volgens sommigen een verkeerde vertaling van zijn woorden was, maar wat de Iraanse president nooit heeft teruggetrokken).

Allebei even erg, uitwissen, van de kaart vegen, politici gaan wel op een hele rare manier met elkaar om. Ik ben benieuwd wat Obama (die met Iran wil praten) en McCain als reactie gaan zeggen. “Als ik president wordt, dan gooi ik direct een kernwapen op Iran”? Het creeren van angst daar win je altijd stemmen mee. Daarom hebben ze het hier in Iran ook zo vaak over de ‘vijand’.

Een groep van 211 mensen stemden in de stembus over de vraag ‘wat is Iran’s nationale symbool. Wel, er waren keuzes te over: maar de grote winnaar is ‘agha’ (meneer) Damavand, Iran’s 5,6 kilometer hoge vulkaan: 37 stemmen, 18 procent.

De uitslag was erg verdeeld, blijkbaar is niemand het echt eens over wat Iran’s nationale symbool is:

Het Azadi (vrijheids) monument, was tweede keuze, met 30 stemmen, 14 procent.

De granaatappel, de anaar, tevens symbool van de liefde, kreeg 28 stemmen, 13 procent.

De dichter Hafez deed het ook goed, met 22 stemmen, 10 procent.

Vervolgens waren er allerlei voorkeuren met minder stemmen: Khomeini (14 stemmen/7 procent), Iran’s schrikbarende emigratie statistieken (13 stemmen/6 procent), de traditionele tuin met de centrale vijver (11 stemmen/5 procent), de chador, de tombe van Imam Reza en de meisjes en jongens van Noord-Teheran, kregen ieder 6 stemmen/3 procent).

Maar de meeste mensen kozen voor “Iets anders, leg ik later wel uit” (39 stemmen 18 procent). Welk symbool heb ik over het hoofd gezien? En waarom zijn er zoveel verschillende voorkeuren?

Onzemaninteheran bestaat 2,5 jaar, over de 1000 bezoekers per dag, maar de laatste weken ben ik ontevreden over de gang van zaken. Een zeer klein groepje van bepaalde vaste commenters -vastgeroest in hun standpunten - is erop gebrand om geen andere meningen dan de hunne toe te staan. Telkens weer vliegen ze elkaar in de haren over de “waarheid” over Iran, allemaal weten ze wat het beste voor hun land, volk of wat dan ook is. Alleen hun lezing van de politieke situatie is de juiste, hun mening de beste. Punt.

Nu weet ik best dat dit normaal is op sommige websites. Maar het probleem is: ik wil geen website met gescheld, verdachtmakingen en beschuldigingen. Ik heb de regels vaak uitgelegd, soms vriendelijk, soms met een persoonlijk emailtje, soms kristalhelder op de site. Natuurlijk weet ik dat de oudere generatie Iraniers in het buitenland hopeloos is verdeeld, maar voor een zeer lange tijd kon hier toch over de inhoud worden gediscussierd. Ik ben trots op iedereen die hier inhoudelijk met elkaar in discussie gaat en leer er vaak zelf zeer veel van. Ik denk dat dat voor de meeste bezoekers geldt.

Er zijn helaas commenters die persoonlijke opmerkingen van andere bezoekers opblazen, daar hele verhalen over schrijven. Die constant in het Farsi/Perzisch scheldwoorden schrijven, er zijn er die in halve zinnen praten en onduidelijke verdachtmakingen uiten. Ik heb geen zin om namen te noemen: ze zitten allemaal fout wat mij betreft. Persoonlijke frustraties gaan de geschiendenis en toekomst van Iran niet veranderen, een discussie op een website ook niet, maar wellicht helpt het met het krijgen van meer inzicht. Als dat inzicht er toch al is omdat je het beter weet dan iedereen, begin dan een politieke partij, veel succes.

Dit is de vraag: willen jullie -lezers en commenters- een website waar dagelijks inhoudelijk over Iran kan worden gediscussierd, of willen jullie ruzie maken met elkaar? Voor dat laatste heb ik -en ik denk een heleboel anderen- helaas geen tijd.

Nu concreet: Ik ga de komende weken ‘bans’ uitdelen. Dat houdt in dat wie over de schreef gaat niet meer kan commenten. Ik gebruik dan je IP nummer en blokkeer dat. Zelfregulatie werkt helaas niet, zo is gebleken. Dus wie scheldwoorden gebruikt, mensen in een hokje duwt, of zich op wat voor manier ook misdraagt is het einde oefening.

Is dit een goed plan of niet? En ik hoef niet te horen wie er allemaal goed en fout zijn, dat bepaal ik zelf.

Een geweldig stuk in de New York Times dit weekend, over de innige samenwerking tussen ‘onafhankelijke’ militaire analisten en het Amerikaanse pentagon met betrekking tot de Irak oorlog.

De conclusie is dat het Pentagon de analisten, ex-militairen, volledig inpakte. Iets wat mogelijk was omdat de analisten naast hun tv optredens ook vaak belangen hebben in militair-industriele bedrijven, die hun contracten weer van het pentagon krijgen.

Fox news, CBS, ABC, CNN allemaal hebben ze zich laten bedonderen omdat ze vrijwel geen vragen stelden over de belangen van deze analisten. Overigens had de New York Times een aantal journalisten die in de aanloop naar de Irak oorlog ook braaf alles overpenden wat ze werd verteld, maar goed dat ze nu met dit verhaal komen.

Sommige analisten (”terrorisme-experts”) in Nederland - van die types die hun verhaaltje bijelkaar googlelen, maar zelf nooit ergens heengaan- luisteren altijd graag naar dit soort Amerikaanse ex-generaals en herkauwen hun meningen in Nederland, in gesprek met presentatoren wiens enige ambitie is om ooit ‘De Wereld Draait Door’ te presenteren.

Hou de namen van de ex-generaals in de gaten, veel van deze figuren brengen nu de kijkers op de hoogte van “Iran’s schadelijke activiteiten in Irak”.

(Lees verder…)

Het gaat goed met Iraanse kunst. Voor wie geld over heeft, op koninginnendag (30 April) is er weer een veiling bij Christies in Dubai.

Zie hier wat er zoal te kopen valt.

Afgelopen donderdag was ik op een feestje. Daar stond dit doek tegen de muur. Prachtig werk van voor de revolutie. Maar er werd niet erg voorzichtig mee omgegaan. De andere gasten waren druk bewegend verhalen aan het vertellen, met veel gebaren en hard gelach. Toen iemand een passagier in een vliegtuig nadeed, stootte die een tafeltje om dat met een doffe dreun tegen het doek viel. Iedereen viel stil, maar uiteindelijk was er niets aan de hand.

Goed nieuws dus, het is nog te koop. Bieden kan via internet.

Iets meer dan een jaar geleden zaten we allemaal bij te komen van wat de ‘Britse matrozen crisis’ kan worden genoemd.

Weet u het nog? Iran arresteerde 15 Britse matrozen en mariniers en beschuldigde ze ervan in hun territoriale wateren te zijn geweest. De Britten schreeuwden moord en brand, de Amerikanen wilden dreigende ‘fly overs’ doen over bases van de Iraanse revolutionaire garde en onze eigen minister van buitenlandse zaken, Verhagen, nam het Europese voortouw door te spreken van Iraans “staatsterrorisme”.

Allemaal bestempelden ze Iran als agressor en de Britten haalden er kaarten bij die moesten bewijzen dat de matrozen diep in IraaKse wateren waren toen ze werden opgepakt door de Iraniers.

Maar omdat er gelukkig nog transparantie bestaat, concluderen de Britten nu het tegenovergestelde. Volgens een openbaar gemaakt rapport hadden ze samen met de Amerikanen de IraaKse zeegrenzen zelf getrokken, zonder daarbij te overleggen met de Iraniers of ze daarvan op de hoogte te brengen. Het gevolg was -volgens het rapport- dat de Iraanse marine wel drie keer per week de eenzijdig getrokken GB/VS zeegrens overstak, die hielden er immers andere grenzen op na

Ook maakt het rapport bekend dat het de Britse matrozen waren die als eerste hun wapens trokken toen ze in contact kwamen met de speedboten van de Iraanse revolutionaire garde. Tevens riepen tevergeefs via de radio om helikoptersteun. De wereld sprak vervolgens schande over de bekentenissen van de gevangen Britten, die werden uitgezonden door de Iraniers.

Uiteindelijk werden de Britten na twee weken gevangenschap naar huis gestuurd, met nieuwe outfits, cadeau’s en bloemen. Ik was er live bij, een onvergetelijk moment.

Laten we eens kijken wat we hier geschreven hebben over de crisis:

(Lees verder…)

In het winkelcentrum bij mij in de buurt is het altijd moeilijk om een plekje voor de auto vinden. Gezinnen uit heel Teheran brengen hier soms een avondje door, en meestal is het er erg druk.

Gelukkig was daar altijd Sadegh, de parkeerman. Zolang als ik al in het centrum kom, stond hij langs de kant van de weg om mensen - tegen een kleine betaling- aan een parkeerplaats te helpen. Ik weet niet hoe oud hij was, iets van mijn leeftijd denk ik. Lang, slungelig en vaak met een basebalpetje op. Hij kende alle vaste bezoekers van naam.

Sadegh was lichtelijk verstandelijk gehandicapt. Hij maakte altijd grapjes en vooral de meisjes kregen van hem een voorkeursbehandeling. Men parkeerde op de stoep, naast de vuilnisbak en soms dwars op de weg. Sadegh zorgde dat het goed kwam.

Zelfs toen de gemeente van Teheran speciale parkeerwachters (met een blauw uniform met sjerp) aanstelde, bleef Sadegh op zijn post. In het begin waren er wat problemen, maar al snel werd er een modus vivendi gevonden. de buurt wilde dat Sagdeh bleef, want iedereen was dol op hem.

Maar sinds vorige week is hij er niet meer. Sadegh is doodgereden door een jongen in een ‘Pride’.

(Lees verder…)

Het is lente en dan stromen de bezoekers Iran binnen, vliegtuigen zitten vol met groepsreizen en dit keer zijn mijn vader, tante en partners ook mee (niet de mensen op de foto).

Mijn vader en zijn vrouw (die al vaker in Iran zijn geweest, ook voor de revolutie) zijn dol op het land. De anderen waren na een dag al voor Iran gewonnen.

We bezochten de bergen, kochten kunst, aten bij de schoonfamilie (iedere lunch) en spraken met allerlei mensen. Het hoofddoekje blijft natuurlijk raar voor (westerse) vrouwen, het verkeer angstaanjagend en de muurtekeningen van bekende martelaren vreemd. Desondanks ben ik tot nu toe nog maar weinig Nederlanders tegen gekomen die Iran bezocht hebben en het niet leuk vonden. Hoe kan dat toch?

(Lees verder…)

Ik wil heel graag wat schrijven maar heb het druk. Mijn excuses daarvoor, hoop vanavond weer eens iets te posten.

De olympische spelen in China wekken veel emoties op. Voorstanders zien een opsteker voor moderniserende krachten in het land, nu het internationale sportevenement daar heen komt. Tegenstanders vinden het een beloning voor een land dat mensenrechten schendt en een ander land heeft ingelijfd als provincie (Tibet). Zij vinden dat de spelen moeten worden geboycot.

Nu weet ik zeer weinig over de situatie in China, en er zijn ontelbare verschillen met Iran, maar ik weet wel hoe het is om in een land te wonen waar een ander systeem dan het westerse wordt gebruikt om het te besturen.

Juist daarom lijkt het mij geweldig als de olympische spelen nu naar Iran zouden komen. Er is wat verbeelding voor nodig, maar de gevolgen van de sportopening naar het westen zullen hier niet te overzien zijn.

Ten eerste zou het geisoleerde land zijn grenzen open moeten gooien. Buitenlanders zullen en masse binnenstromen en zien dat het hier complexer is dan ze dachten. Het toerisme zal toenemen. Daarnaast wil ik wel eens zien hoe de Iraanse autoriteiten omgaan met fans uit Brazilie of andere exotische landen.

(Lees verder…)

Zoals veel Iraniers heeft mijn schoonvader ooit een stukje land als investering gekocht. Het schijn erg mooi te liggen in de buurt van Kandalous, op weg naar de Caspische zee: “het Zwitserland van Iran”, zegt mijn schoonmoeder. Ik knik dan natuurlijk, al ben ik er nooit geweest.

Maar het hebben van bezit is niet zonder gevaren in Iran. Gisteren moest hij eropeens naartoe omdat iemand hem had gebeld met het nieuws dat de vorige eigenaar alle bomen wilde kappen. Dus vier uur in de auto om daar met de politie en rechter te overleggen terwijl de kettingzagen al klaar lagen.

Twee jaar geleden moest hij ook halsoverkop naar zijn landje toe, omdat iemand er een bord ‘te koop’ had geplaatst en probeerde de grond voor een zacht prijsje van de hand te doen. Weer de rechter en de politie erbij.

Hoewel bezit heilig is volgens de Iraanse wet, maakt de groeiende scheiding tussen arm en rijk mensen erg inventief. Een kennis met een tuin nabij karaj was bijna een jaar bezig met een rechtzaak waarbij mensen beweerden dat haar tuin (die haar vader 50 jaar geleden had gekocht) eigenlijk van hen was. “Ik ben er iedere week een volle dag mee bezig geweest, een jaar lang,” vertelde ze nadat ze de zaak uiteindelijk had gewonnen.

(Lees verder…)

Even een filmpje uit de oude doos. Vliegen met Iran Air kon voor de revolutie van 1979 ook. Toen waren er nog makkelijk verkrijgbare extra onderdelen, nu zijn die voor Iran alleen nog op de zwarte markt te koop.

Sorry, nog een keer aandacht voor de Iraanse reactie op de film. De zeer conservatieve website Rajanews zegt dat er niet moet worden overlegd en geen vlaggen moeten worden verbrand. Ze stellen voor dat Iraanse moslims zelf een film moeten maken, maar dan over geweld in de bijbel.

Volgens mij heeft dit nieuwtje de Nederlandse pers ook wel gehaald, maar lees hier (in het Engels) hun hele -lange- voorstel. Het originele stuk van Rajanews staat hier. Overigens zijn er geen concrete plannen voor zo’n film.

Our strategy regarding the film “Fitna”

The growth of Islamic attitude in Europe has caused the extremist Christians to wage insulting and foul attacks on Islam. The series of organized attacks, from the insulting speech of the Pope to the Danish caricatures and today, the insulting film of Fitna and the next film which is on the way (the satirical cartoon about one of the wives of the prophet of Islam) are indicators of the fear of the extremist Christians of the growth of Islam in Europe.

In previous cases, the love of Muslims for the prophet of kindness caused them to go to the streets and to show their protest against these insulting measures, but as you know these reactions were not influential and just showed the sensitivity and love of the Muslims for their prophet and on the other side, whoever had the lust for reputation, started writing and quipped Islam, maybe he or she can earn a living through this insult.

This time, Geert Wilders, the representative of the Dutch parliament, by producing the short movie of Fitna and mixing Quran with the terrorist measures of Wahabs that have no duty except killing Muslims, wanted to show that Islam is equal to terrorism and wanted to throw a stone at the body of Islam under the pretext of defending the freedom of speech, but they were unaware that God has sent this religion and He will fight against whoever opposes it.

The most important question that now we are facing it is that how should be the reaction of the Muslims regarding the film Fitna?

Is it again necessary for them to go to the streets and inflame the flag of the Netherlands and show their anger for this immoral and inhuman act of the Dutch? Or they have to wait for the condemnation of the human right bodies? Or a third way also exists that both does not allow the extremist Christians to feel the pleasure of insulting more than one and a half billion Muslims and prevents the occurrence of such an insult that will lead to the civilizations’ war?

(Lees verder…)