Toen ik gisteren hoorde dat er 33 vrouwenactivisten in Teheran waren gearresteerd, ben ik polshoogte gaan nemen voor de rechtbank waar ze vastzaten. Daar trof ik allerlei oude bekenden -net als ik mannen van…- die informatie wilden over hun opgepakte vrouwen of dochters. Ik zag nog net hoe de vrouwen in een busje werden afgevoerd. Hun mannen keken ze treurig na. (Oude foto).

De dames hadden gedemonstreerd voor de rechtbank als steunbetuiging aan vijf andere activisten die voor een eerdere bijeenkomst moesten voorkomen. Uiteindelijk werd iedereen binnengebracht. Het is een gevoelige tijd. Aanstaande donderdag is het Internationale vrouwendag en verschillende vrouwenorganisaties hebben demonstraties aangekondigd. Alleen zijn nu bijna alle organisatrices opgepakt. Zie hier wat stukjes over eerdere demonstraties. De aanwezige familieleden waren wat aan het ruzien met de man van de geheime dienst en ik dacht, kom ik neem wat foto’s (beetje naief, maar het paste in de sfeer) maar toen werd ik zelf ook opgepakt.

Gelukkkig had ik mijn perskaart bij me en is mijn Farsi tegenwoordig goed genoeg om grapjes over voetbal te maken met de dienstplichtigen. Twee beren van mannen probeerden mijn Nederlandse telefoon te begrijpen en uiteindelijk wisten ze mijn foto’s (die toch zwart waren omdat ik de flitser had uitgezet). Ik kreeg mijn telefoon en notitieblokje weer terug en kon gaan, langer dan 20 minuten heeft het niet geduurd.

Alle familieleden vertrokken naar de Evingevangenis, waar ik ook nog heen ben gegaan maar op een afstandje telefonisch inlichtingen heb ingewonnen bij de familieleden. De dames zitten nu nog vast. Bij thuiskomst trof ik allerlei mailtjes van bezorgde mensen over mijn ‘arrestatie’. Aardig natuurlijk, maar het gaat om die vrouwen en niet om mij met mijn cameraatje zonder flitser.  Ben erg benieuwd wat er op 8 maart gaat gebeuren.

Er zijn niet veel Iraanse vrouwenactivisten op een bevolking van 70 miljoen, maar er zijn er wel veel sympatisanten van de dames. Ze doen dan ook interessante dingen. Twee weken geleden had ik voor de krant een interview met Shadi Sadr (site niet gefilterd in Iran!), een advocate en een van de belangrijkste activistes.

Zij runt een interessant project, Raahi, dat arme vrouwen aan rechtsbijstand geeft. Sadr en haar advocaten geven ook geregeld advies aan de gerechtelijke macht. Ze hebben al 1000 vrouwen geholpen in onder andere echtscheidingszaken en voogdijschapregelingen. Het is koorddansen, want naast praten met de rechtelijke macht, demonstreert Sadr er ook soms tegen. Gisteren werd zij ook opgepakt. Ik kan niet meten niet hoe invloedrijk de activisten zijn in de Iraanse maatschappij.

 De groep vrouwen is zeer klein en soms radicaal, maar zoals ik al schreef, hebben ze veel ’stille’ symphatisanten. De overheid is in ieder geval bang voor ze. Er is een stroming in de vrouwenbeweging die zegt dat Iran vanzelf veranderd. Die wijzen op de assertieve vrouwen overal in het land.  Maar wetten -en dus rechtszekerheid- veranderen niet vanzelf. Deze dames willen dat niet afwachten.